คดีนี้เริ่มจากอุบัติเหตุธรรมดาบนถนน แต่ผลที่เกิดขึ้นกลับเปลี่ยนชีวิตคนทั้งครอบครัว

ลุงเอ อายุ 70 ปี ขับรถจักรยานยนต์ตามปกติ ก่อนถูกรถขนส่งของบริษัทใหญ่พุ่งชน จนได้รับบาดเจ็บสาหัส กลายเป็นผู้ป่วยอัมพาต ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองหรือทำงานได้อีกต่อไป จากเดิมที่แม้อายุมากแล้ว แต่ยังสามารถหารายได้จากการขายของที่ระลึกได้ด้วยตนเอง

หลังเกิดเหตุ ญาติพยายามเจรจากับฝ่ายคนขับ บริษัทขนส่ง และบริษัทประกันภัย แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่ความรับผิดชอบที่เหมาะสม บริษัทประกันเสนอเงินเพียง 300,000 บาท โดยอ้างว่า “เคสอื่นก็ได้กันเท่านี้” ทั้งที่เงินจำนวนดังกล่าวแทบไม่ต่างจากวงเงินตาม พ.ร.บ. ที่ผู้เสียหายพึงได้รับอยู่แล้ว

คำพูดนั้น ไม่ใช่แค่การต่อรองตัวเลข

แต่มันคือการประเมิน “คุณค่าของชีวิตคน” จากฐานะและภาพลักษณ์ภายนอก

ญาติลุงเอจึงตัดสินใจต่อสู้ทางกฎหมาย และมอบหมายให้ผมดำเนินคดี ฟ้องทั้งคนขับ บริษัทขนส่ง และบริษัทประกันภัย เรียกค่าเสียหายจำนวน 2 ล้านบาท

เมื่อคดีเข้าสู่กระบวนการศาล แรงกดดันจึงเริ่มย้อนกลับไปยังบริษัทประกันภัย เพราะบริษัทขนส่งมีรถจำนวนมากที่ทำประกันไว้ หากบริษัทประกันไม่สามารถจัดการความเสียหายได้อย่างเหมาะสม ก็อาจสูญเสียลูกค้ารายใหญ่ไป

ท้ายที่สุด คดีจึงจบลงด้วยการชดใช้เป็นเงิน 1.5 ล้านบาท

จากวันที่คิดว่าจะจ่ายเพียง 300,000 บาท

หรือแม้แต่ถ้ายอมเจรจาอย่างจริงใจตั้งแต่แรกด้วยเงิน 700,000 บาท

สุดท้ายกลับต้องจ่ายมากกว่าสองเท่า เพราะเลือก “ดูถูกความเดือดร้อนของคนอื่น”

“บางครั้ง คนไม่ได้ลุกขึ้นสู้เพราะอยากได้เงินมากขึ้น

แต่เพราะเขาไม่ยอมให้ใครตีค่าชีวิตของคนที่เขารัก ว่าไร้ค่าเพียงนั้น