ในมุมมองของสังคม ผู้รับเหมามักถูกตีตราว่าเป็นตัวร้ายที่ชอบทิ้งงานหรือทำงานไม่ได้มาตรฐาน แต่ในฐานะทนายที่คลุกคลีกับข้อเท็จจริง ผมกลับพบความจริงอีกด้านว่า “ผู้ว่าจ้างบางคน” ก็สามารถสร้างความเสียหายได้รุนแรงไม่แพ้กัน

จากเรื่องที่เกิดขึ้นจริง สัญญาจ้างระบุขอบเขตงานและค่าจ้างไว้ชัดเจน แต่ระหว่างทางกลับมีการสั่งงานเพิ่มนอกสัญญาปรับแก้ตามความพอใจของผู้ว่าจ้างแบบปากเปล่า แต่พอถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่างวดสุดท้าย ผู้ว่าจ้างกลับใช้กลยุทธ์ “อ้างงานไม่ได้คุณภาพ” หรือ “อ้างว่าไม่เป็นไปตามสัญญาเดิม” ทั้งที่ความผิดเพี้ยนนั้นเกิดจากคำสั่งของตนเอง

ผลคือ

-ผู้รับเหมาต้องแบกรับต้นทุน ทั้งค่าแรงและค่าวัสดุที่งอกเงยออกมาจนเข้าเนื้อ

-การถูกฟ้องกลับ นอกจากจะไม่ได้รับเงินแล้ว ยังถูกฟ้องหาว่าทิ้งงานหรือทำงานไม่มีคุณภาพ

นี่คือบทเรียนสำคัญว่า ในโลกของการทำงาน “ความใจดี” หรือ “ความไว้ใจ” ที่ปราศจากหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร มักจะกลายเป็นอาวุธที่กลับมาทิ่มแทงคนทำงาน

ดังนั้น “สัญญาที่เขียนด้วยหมึก มักพ่ายแพ้ต่อคำสั่งด้วยปาก… หากไม่มีความสัตย์จริงเป็นที่ตั้ง”